ฉันเติบโตในอพาร์ตเมนต์บรูคลินกับพ่อที่เขียนโค้ดพายธอนกลางดึก และแม่ที่สอนฉันว่าจังหวะนี้ไม่ใช่ไบนารี—มันคือซัมบา เกมส์เอเวียเตอร์ไม่ได้ให้รางวัลเพราะทักษะ มันให้รางวัลเพราะการยอมจำนน

ฉันไม่ได้เล่นอาวิเอเตอร์เพื่อเอาชนะ แต่เพื่อฟังเสียงเงียบในใจ เมื่อเครื่องบินขึ้นสูงอย่างช้าๆ ฉันพบความหมายของความเงียบท amidst เสียงรบ มันไม่ใช่การพนัน—มันคือกระจกสะท้อนจิตใจที่แสวงหาความสงบ

ฉันไม่ได้ดูอาวิเอเตอร์เป็นแค่เกมเสี่ยง แต่เป็นบทสนทนาเงียบระหว่างความเสี่ยงกับความยืดหยุ่น ผ่านข้อมูลแบบเรียลไทม์และโมเดลทางอารมณ์ ผมเห็นผู้เล่นค้นหาความหมายในแต่ละเที่ยว ไม่ใช่แค่รางวัล